Bu yazıyı 15 Nisan Cumartesi günü yazıyorum.
Yarın referandum günü.
Şu anda oylamanın nasıl sonuçlanacağını araştırma kuruluşları dâhil kimse bilmiyor.
Ama siz bu satırları okurken sonuçlar alınmış olacak.
Şimdi ben henüz bilmediğim bir sonuç konusunda ahkâm kesme yerine, sizlere yüce Mevlana’nın ‘’Mesnevi’sinden bir hikâye anlatmayı
düşündüm.
Tabii ki kısaltarak!
“Bir tacirin bir dudusu vardı, kafeste hapsedilmiş güzel bir duduydu.
Tacir, Hindistan’a gitmek üzere yol hazırlığına başladı.
Kerem ve ihsan dolayısıyla, kölelerinin, cariyeciklerinin her birine “Söyle sana Hindistan’dan ne getireyim?” dedi.
Her birisi ondan bir şey istedi.
O iyi adam hepsine istediklerini getireceğini vadetti.
Duduya da “Sen ne armağan istersin?” dedi.
Dudu dedi ki; “Oradaki duduları görünce benim halimi anlat; de ki “Sizin müştakınız** olan filan dudu, Tanrı’nın takdiri olarak bizim mahpusumuzdur.
Size selam söyledi, yardım istedi. Sizden bir çare, bir kurtuluş yolu diledi.”
Tacir Hindistan’daki dudulara, dudusundan selam götürmeyi kabul etti.
Hindistan uçlarına varınca kırda bir kaç dudu gördü.
Atını durdurup seslendi, dudunun selamını ve kendisine emanet ettiği sözleri söyledi.
O dudulardan birisi bir hayli titredi ve düşüp öldü, nefesi kesildi.
Tacir bu haberi verdiğinden dolayı pişman oldu.
Dedi ki “Bir cana kıydım. Bu dudu olsa olsa o duducağızın akrabası olacak. Galiba bunların cisimleri
iki, canları birdir.
Bu işi niye yaptım, o haberi niye verdim? Bu münasebetsiz sözle biçareyi yaktım, yandırdım.”
Tacir alış-verişi bitirip muradına nail olarak evine geldi.
Her köleye armağan getirdi, her halayığa ihsanda bulundu.
Dudu, “Bu kulun armağanı hani? Ne gördün ve ne dedinse söyle” dedi. 
Tacir “Söylemem. Cahilliğimden, akılsızlığımdan böyle saçma bir haberi niye götürdüm diye hâlâ pişman olup durmaktayım” dedi.
Dudu, “Efendim, pişmanlık neden, bu hiddete, bu gama ne sebep oldu?” dedi.
Tacir dedi ki; “Şikâyetlerini sana benzeyen dudulara söyledim. İçlerinden biri senin derdini anlayınca ödü patladı, titreyip öldü. Ben, ‘Ne yaptım da bu sözü söyledim’ diye pişman oldum ama bir kere söylemiş bulundum. Pişmanlık ne fayda verir?”
Dudu, o dudunun yaptığını işitince titredi, düştü, kaskatı oldu.
Sahibi, onun böyle düştüğünü görünce yerinden sıçradı, külahını yere vurdu.
Onu bu renkte, bu halde görerek yerinden fırlayıp yakasını yırttı.
Dedi ki; “Ey güzel ve hoş nameli dudu! Sana ne oldu, niçin bu hale geldin?” 
Tacir ateşler, dertler, feryatlar içinde, böyle yüzlerce karmakarışık sözler söylüyordu.
Tacir ondan sonra duduyu kafesten dışarı attı.
Duducuk, uçup bir yüksek ağacın dalına kondu.
Tacir hiç bir şeyden haberi yokken kuşun esrarını görünce bu işe şaşırıp kaldı.
“Hindistan’daki dudu ne yaptı da sen öğrendin, bir oyun ettin, canımızı yaktın?” dedi.
Dudu dedi ki: “O, hareketiyle bana nasihat etti.
‘Güzelliği, söz söylemeyi ve neşeyi bırak. Çünkü söz söylemen seni hapse tıktı’ dedi. Bu nasihati vermek için kendisini ölü gösterdi.”
Dudu tacire hoşa giden bir iki nasihat verdi.
Sonra, “Allaha ısmarladık, artık ayrılma zamanı geldi” dedi.
Efendi dedi ki; “Allah selamet versin, git. Sen bana yeni bir yol gösterdin. Bu bana nasihatti.
Onun yolunu tutayım, o yol aydın bir yol.”
Böylesi bir günde ben bu hikâyeyi niye mi anlattım?

Bir nedeni yok!
Bu hikâyeyi seviyorum.
O kadar.

*Farsçası ‘’Tuti’’… Papağan veya muhabbet kuşu
**Müştak… Özleyen

Önerilen Haberler
Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.
Avatar
ibrahim cevahir 2017-04-23 13:22:13

sanırım bu hikayeyi anlamamışız ben de 16 nisan sonrası okudum.işşAllah müttakilerden olmayız,