var _wau = _wau || []; _wau.push(["dynamic", "g1q29b8038", "xqo", "c4302bffffff", "small"]);
banner87

Aynalardan kaçtı ama hep güzelliği aradı

Karşılıksız sevdalarda örselendi, nedensiz ayrılıklarda tuz buz oldu ancak her yıkılışında şiire tutunup toparlandı. Yaşama sevincine olan bağlılığını yazsa da, dizilerinde hep çok korktuğu ölümü anlattı. YURT yazarı Lemi Özgen, ‘Yaş otuz beş yolun yarısı eder’ diyerek, en azından 70 yıllık ömür uman ama 46 yaşında aramızdan ayrılan Cahit Sıtkı’yı yazdı.

Aynalardan kaçtı ama hep güzelliği aradı

Karşılıksız sevdalarda örselendi, nedensiz ayrılıklarda tuz buz oldu ancak her yıkılışında şiire tutunup toparlandı. Yaşama sevincine olan bağlılığını yazsa da, dizilerinde hep çok korktuğu ölümü anlattı. YURT yazarı Lemi Özgen, ‘Yaş otuz beş yolun yarısı eder’ diyerek, en azından 70 yıllık ömür uman ama 46 yaşında aramızdan ayrılan Cahit Sıtkı’yı yazdı.

27 Mayıs 2018 Pazar 12:07
Aynalardan kaçtı ama hep güzelliği aradı

‘Kaybolmuş aşklar, mutlu sevdalar, alıp başını gitme, tekinsiz sokaklarda kaybolma istekleri, anne kucağına dönmek, çocukluğunun kaytan kuyruklu uçurtmalarını Sirkeci semalarında uçurmak gibi duyguları şiirlerinde harmanlayıp durdu Cahit Sıtkı. Çirkin olduğu saplantısı yüzünden de yaşamı boyunca aynalardan kaçtı. Karşılıksız sevdalarda örselendi, nedensiz ayrılıklarda tuz buz oldu.  Nedir, her yıkılışında bir şiire tutunup toparlandı.’

Bu sözler, YURT yazarı Lemi Özgen’in, asıl adı Hüseyin Cahit olan Tarancı’nın yaşamına ve şiirlerine ışık tuttuğu, ‘Yaş otuzbeş, yolun yarısı eder’ başlığıyla kaleme aldığı yazıda dile getirildi. Özgen, o ünlü dizelere göre en azından 70 yıllık bir ömür uman ama 46 yaşında aramızdan ayrılan şairi şöyle anlattı:

‘MEKTUBU PERALI DOSTUNUZ DİYE İMZALADI’

Tören bitti. Müdür Bey’in “iyi tatiller” demesiyle birlikte o da diğerleri gibi kapıya koştu. Süslü demir kapıdan çıkıp, caddedeki cumartesi kalabalığına karıştı. Sınıf arkadaşlarının görmemesi için birkaç sokak değiştirdi. Eski pasajlardan birinden içeriye süzüldü. Akasya ve mor salkım ağaçlarıyla çevrili avludan hızla geçti ve kendini sahaf Hayım’ın küçücük dükkanına attı. Çoğu Fransızca olan maroken ciltli kitaplarla dolu meşe masanın bir köşesine sığıştı. Geçen hafta sonu tatilinde Tünel’deki büyük kırtasiyeciden aldığı “marin mavisi” renkli mektup kağıdına yazmaya koyuldu.

“Mekteb-i Sultanili Beyefendi” diye başladığı mektubu, “Bakalorya imtihanlarını ihmal etmeyiniz” diye bitirdi. Kasten abartılı kıvrımlarla süslediği ve kendisine ait olmayan bir el yazısıyla yazdığı mektubu, “Peralı dostunuz” diye imzaladı. Aldığı gün gizemli bir fujer kokusu sürdüğü mektup kağıdını aynı renkteki zarfa yerleştirdi.

UZAKLARDAKİ EVİNİ DÜŞÜNÜYORDU

Geldiği gibi görünmemeye çalışarak dışarıya çıktı. Galatasaray Postanesi’nin önüne geldi. Caddede en sevdiği bina buydu. Buranın çift kanatlı oymalı kapısını, somaki mermer sütunlarını ve içerideki huzurlu serinliği seviyordu. Tavandaki işlemeler ile duvarlardaki çiçek, meyve ve av hayvanı resimlerine bayılıyordu. Bambaşka bir üslupla yapılmış olsalar da tavandaki işlemeler ona evindekileri hatırlatıyordu. Baba evi geliyordu aklına…

O çok uzaklardaki vahşi dağ yamaçları, köpüklü köpüklü akan Dicle, binlerce yıllık surlar, yüzleri bakır çalığı renkli dövmelerle süslü kadınlar, taş evlerin gölgelerinde lepiska sarısı sarma tütün içen başları poşulu adamlar geliyordu aklına ve o şimdi uzaklardaki evini düşünüyordu.

Diyarbakır’ın merkezindeki baba evini düşünüyordu. Serin ve dışarıdan görülmeyen avlu. İçi babaannesinin “fincan” dediği mavi fayanslarla döşenmiş fıskiyeli havuz. Çocukluktan gençliğe geçerken yaşamındaki ilk “ayıp” hayalleri kurduğu yatak odası. Tavandaki “ciz” ve “kehal” diye isimlendirilen dolambaçlı ve sonsuz uzun nakışlar...

Yazdığı mektup aklına gelince baba evini düşünmeyi bıraktı. Yine süslü harflerle zarfın üzerine mektubun gideceği adresi yazdı: “Pirinççizade Hüseyin Cahit. Mekteb-i Sultani Üçüncü Sınıf Leyli Talebesi. İstiklal Caddesi, Beyoğlu”…

‘KENDİ ADRESİNE GÖNDERDİĞİ KİM BİLİR KAÇINCI MEKTUP’

Asıl adı Hüseyin Cahit olan Cahit Sıtkı, başka bir el yazısıyla yazıp kendi adresine gönderdiği kim bilir kaçıncı olan bu mektubu da pul parasıyla birlikte görevli memura verdi. İki üç gün sonra Galatasaray Lisesi’nin arka sokaklara bakan yatakhanesinde, arkadaşlarının meraklı bakışları altında aslında kendisinin yazdığı bu mektubu okuyacak ve kimden geldiğini soranlara, umursamaz bir tavırla, “hiç canım, şu benim esrarengiz hayranım Peralı Hanımdan yine” diyecekti.

Kısa boylu, kara kuru bir genç olan Cahit Sıtkı, hiç beğenmediği, çok çirkin bulduğu kendi yüzünü görmemek için postanedeki bütün aynalardan kaçarak dışarıya çıktı. Caddede uğultulu bir kalabalık kıvrım kıvrım uzanıyordu. Genç yaşına rağmen sık sık ölümü düşünen ve bundan korkan Cahit Sıtkı, biraz da yalnızlığından kurtulabileceği umuduyla, caddedeki bu lunapark kalabalığına karışıverdi…

“Yaş otuz beş, yolun yarısı eder” ve “Haydi Abbas, vakit tamam / Akşam diyordun işte oldu akşam” gibi unutulmaz dizelerin şairi Cahit Sıtkı Tarancı’nın, Galatasaray Lisesi’nde okuduğu dönemde Ziya Osman Saba’nın dışında pek arkadaşı olmadığı biliniyor. Mehmet Kemal ve Süha Ediboğlu, Tarancı’nın bu yalnızlığı yenmek için kendi kendine mektup göndermek gibi bazı “muzipliklere” başvurduğunu belirtiyorlar.

Tarancı Diyarbakır’da doğdu. İstanbul’a geldi. Galatasaray Lisesi’nde okudu. Sonra Ankara’ya Mülkiye Mektebi’ne gitti. Bitiremedi. Bu kez Paris’te Siyasal Bilgiler Okulu’nu denedi. Yine olmadı çünkü harp çıktı. Döndü. Memurluk, öğretmenlik, çevirmenlik yaptı.

ÇİRKİNLİK SAPLANTISI

Çirkin olduğu saplantısı yüzünden yaşamı boyunca aynalardan kaçtı. Her insan gibi sevmek ve sevilmek istedi. Karşılıksız sevdalarda örselendi. Nedensiz ayrılıklarda tuz buz oldu.  Nedir, her yıkılışında bir şiire tutunup toparlandı.

Hep bir güzellik arıyordu. Şiirde de güzellik arıyordu. Şiirde fikir de, kafiye de, ses de güzel olmalıydı. Şiir, “çağıldayan bir ses” gibi akmalıydı.

Bu çağıldayan sesi bulabilmek için kendi sıkıntılarını, acılarını hep ötede tutmaya çalıştı. Eminönü’ndeki Avrenos’un meyhanesinde bir dostu onun şiirleri için “acı çeken bir ruhun sahte neşesi” dedi. Doğruydu…

Tarancı şiirlerinde hep çok korktuğu ölümü anlattı ama yaşama sevincine olan bağlılığını da yazdı. Kaybolmuş aşklar, mutlu sevdalar, alıp başını gitme, tekinsiz sokaklarda kaybolma istekleri, anne kucağına dönmek, çocukluğunun kaytan kuyruklu uçurtmalarını Sirkeci semalarında uçurmak gibi duyguları şiirlerinde harmanlayıp durdu.

Sonra hastalandı. Bir şeylerin uzun bir süredir ters gittiğinin farkındaydı. Çoktandır tekne su alıyordu ve o bunu durduramıyordu. Pencerede bir gün daha görebilmek için bütün sıkıntılara razıydı ama olmadı.

UMDUĞU ÖMÜR OLMADI…HAYDİ ABBAS

Olmadı. Cahit Sıtkı’nın doğan güne bile hükmü geçmiyordu artık. Galiba “Haydi Abbas vakit tamam” emri verilmişti.

1956’da öldü. Bir zamanlar “yaş otuz beş, yolun yarısı eder” dediğine göre, en azından bir yetmiş yıllık ömür ummuştu.

Olmadı. Öldüğünde daha kırk altı yaşındaydı…”

Önerilen Haberler
Yorumlar
Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.