Yayla Mokamp Tesisleri’nden saat tam 9’da yola çıkıyoruz.
Hava kapalı ama yağmur yok.
Bugün biraz hastayım.
Ateşim 38 derece.
Bolu İl sınırına giriyoruz.
Ama biz de inatta bir murattır.
O nedenle pes etmek yok.
Yürüyoruz efeler gibi
Yörüklerin yaylaya çıkmasına denk bir mevsimde doğa muhteşem.
Abant, Yedigöller bölgesine üniversite yıllarımda gitmiştim.
İsviçre’nin Alpleri ile yarışır gerçekten güzelliği.
Bu doğaya ayrıca bir yürüyüş düzenlemek lazım…
Herkese kaldığımız kamp alanını öneriyorum.
Kortejin demografik yapısını incelemek için ilk 1 haftayı bekledim.
Tabi yürüyüşçüleri de kategorilere ayırıyoruz bu sayede.
Öncelikli günlük gelen arkadaşlarımız Bolu’yu tırmandığımız bugün de dilleri dışarda dolaşıyor :)
Tabi bu tip örgütsel ya da bireysel katılımların yol yorgunluğunu da hesaba katmak gerekir. 
Kadınlar ve gençler ilk iki gün sonrası kortejin ortalama yüzde 20’sini oluşturuyor.
Genelde emekli kitlesi yürüyor.
Şu anda dâhil olmak üzere yoğun bir şekilde bulunuyor.
Yüzde 50’si diyebilirim.
İlk bir haftanın enlerini yapacak olursak kitlenin içerisinde süreklilik arz eden yürüyüşçüleri tarihe not düşmek gerekir...

En Yılmazımız Hasan Amca

En Kararlımız Veysel Amca

En Marjinalimiz Veli Ağbaba

En Dinamiğimiz Onursal Adıgüzel

En Çalışkanımız Bihlun Tamaylıgil

En Disiplinlimiz Erdoğan Toprak 

En İnatçımız Şakir Başak

En Üretkenimiz Nurhayat Kayışoğlu

En Örgütçümüz Mustafa Karabulut

En Karizmatiğimiz Barış Bozkurt

Hepsine ve daha nicelerine selam olsun...
Öğleden sonra epeyce ıslandık.
Yürüyüşümüz devam ediyor.

112 Ambulans’taki hemşire Sevda’ya teşekkür ediyorum.
Çünkü 39 derece ateşten beni ufacık bir iğneyle  kurtardı:)
Yarından sonrası için
uluslararası bir çalışma planlıyoruz.
Detayları yarın.
Esenlikle kalın...