Bu konuyu yazmaya değer buluyorum
Ve
Hatta yalnızca bir makale değil,
İnsanın kendi çelişkileriyle yüzleşmesini sağlayacak,
Güçlü bir felsefi metin çıkabilir bu konudan..
Çünkü ortada müthiş bir ironi var:
"Yangını söndürmek için ateşin üzerine patlayıcı atmak!"
İlk bakışta akıl dışı görünen bu yöntemin arkasında,
Bilimsel bir mantık bulunuyor.
Fakat asıl yazımızın kıymeti,
Dinamitin nasıl çalıştığından ziyade,
Bu olayın insan hayatına
Ve
Toplumlara tuttuğu aynada olacak..
Bir yangını söndürmek için neden bazen daha büyük bir patlamayı göze alırız?
Şimdi size önce bilimsel gerçeği
Ve
Ardından bu gerçekten hareketle,
Kaleme aldığım makaleyi sunuyorum..
Küçük ama önemli bir bilgiyi de hatırlayayım;
Burada söz konusu olan,
Sıradan bir su kuyusu değil;
Kontvrolsüz biçimde petrol
Veya
Doğal gaz püskürten
Ve
Alev almış petrol kuyularıdır.
Patlamanın oluşturduğu güçlü basınç dalgası,
Alevi yakıt akışından uzaklaştırır,
Yanma koşullarını anlık olarak bozar
Ve
Ateşi söndürür..
Ardından kuyunun yeniden alev almaması için,
Yakıt akışının kontrol altına alınması gerekir.
Bu yöntemin 1913 yılında,
M.Kinley tarafından kullanıldığı bilinmektedir..
Bazen çözüm,
Sorunun kendisinden daha büyük bir patlamadır
Ve
Yani yangını söndürmek için dinamit
Bir petrol kuyusu düşünelim,
Derinliklerinden fışkıran petrol
Ve
Gazın tutuşmasıyla devasa bir ateşe dönüşmüş.
Alevler gökyüzüne yükseliyor,
Çevresindeki her şeyi tehdit ediyor.
İnsanlar çaresiz..
Su yetmiyor,
Alışılmış yöntemler sonuç vermiyor
Ve
Birileri çıkıp şöyle diyor;
Bu yangını söndürmek için dinamit kullanmalıyız!
İlk duyulduğunda,
İnsanın aklına,
Tek bir soru geliyor;
Yangını söndürmek için ateşin üzerine nasıl olur da patlayıcı atılır?
Oysa burada şaşırtıcı bir bilimsel gerçek var.
Patlamanın oluşturduğu basınç dalgası,
Alevi yakıtın beslendiği noktadan uzaklaştırıyor
Ve
Yanmayı sürdüren koşulları bozuyor.
Böylece ateş sönüyor..
Yani bazen ateşi söndürmenin yolu,
Onun karşısına daha fazla ateşle çıkmak değil;
Yanmasını sağlayan düzeni bir anda bozmaktır..
İşte tam da burada,
Teknik bir yöntem olmaktan çıkıp,
Felsefi bir meseleye dönüşüyor konu
Ve
Çünkü insanlık tarihi de benzer çelişkilerle dolu değil mi?
Barışı sağlamak için,
Savaşlar çıkarıyoruz
Ve
Güvenliği korumak için silahlanıyoruz..
Özgürlüğü savunurken başkalarının özgürlüğünü kısıtlıyoruz.
Adaleti tesis etmek adına,
Bazen adaletsizliğe başvuruyoruz.
Nefreti bitirmek isterken,
Nefretin dilini kullanıyoruz.
Ve
En acısı da,
İyilik yapmak adına,
Bazen iyiliğin kendisini yaralıyoruz..
Elbette her patlama yangını söndürmez.
Her sert müdahale çözüm üretmez.
Her büyük güç,
Haklı bir gerekçeye dayanmaz.
Petrol kuyusundaki patlamanın bilimsel bir açıklaması vardır;
Toplumsal meselelerde ise,
Aynı yöntemi düşünmeden uygulamak,
Çoğu zaman yangını büyütmekten başka işe yaramaz..
Belki de asıl mesele, ne zaman müdahale edeceğimizi bilmek kadar,
Nasıl müdahale edeceğimizi bilmektir.
Çünkü bir sorunu çözmekle,
O sorunun üzerindeki bütün Dünya'yı havaya uçurmak arasında,
İnce ama hayati bir çizgi vardır..
İnsan bazen kendi içindeki yangını da söndürmek ister.
Öfkesine öfkeyle,
Kırgınlığına kırgınlıkla,
Kötülüğe kötülükle karşılık verir
Ve
Sonra da neden huzur bulamadığını sorgular.
Oysa ateşin karşısına ateşle çıkmak,
Her zaman çözüm değildir.
Bazen bir adım geri çekilmek,
Bazen susmak,
Bazen anlamak,
Bazen de kendimizdeki yanıcı maddeyi,
Ortadan kaldırmak gerekir
Ve
Belki de,
Hayatın en büyük bilgeliği şudur:
Yangını söndürmek için patlama yaratmak zorunda kalmayacağımız bir Dünya kurabilmek..
Zira asıl başarı,
Yangını söndürmek değil;
Bir daha yanmasına sebep olacak koşulları ortadan kaldırabilmektir.
Sonuçta kendimize şu soruyu sormalıyız diye düşünüyorum;
Biz gerçekten yangınları mı söndürüyoruz,
Yoksa söndürmek adına,
Yeni yangınların fitilini mi ateşliyoruz?
☆
İçim paramparça,
Söz yorgun düşse de,
İncitmemek adına,
Sana susar dilim,
Kırgınlığım saklıdır,
Gülüşümün ardında,
Sevgim ağır basıyor,
Kalbim buruşsa da
*
Gün, sevindire