"_Bir tutam kınanın içinde saklı olan insanlık hikâyesi.."_
Bugün Aydın'da bir düğüne davetliydim..
Gönül hoşluğuyla karşılandım,
Dostlukla ağırlandım..
Düğünün neşesi, insanların samimiyeti
Ve
Geleneklerimizin o güzel sıcaklığı arasında,
Sağ elimin serçe parmağına da kına yakıldı..
Küçücük bir parmakta,
Küçücük bir kına izi..
Fakat insan bazen küçücük bir işaretin içinde,
Koca bir medeniyetin hikâyesini bulabiliyor..
Biraz düşündüm
Ve
Kendimle konuşarak,
Acaba kına yalnızca bir süs müdür?
Yoksa insanın sevinçlerini,
Ayrılıklarını,
Umutlarını,
Fedakârlıklarını
Ve
Dualarını taşıyan,
Kadim bir kültürün sembolü müdür?
Kına, bizim kültürümüzde,
Yalnızca ele yakılan bir renk değildir..
O, kimi zaman,
Bir annenin,
Evladına duasıdır..
Kimi zaman,
Bir gelinin,
Baba ocağından ayrılırken,
Gözlerine dolan yaştır..
Kimi zaman,
Vatan uğruna yola çıkan bir askerin,
Alnına yazılmış fedakârlıktır..
Kimi zaman da,
Tabiatın kendi döngüsüne,
Bereketine
Ve
Devamlılığına bırakılmış,
Bir işarettir..
Biraz daha düşünelim;
Anadolu'da,
Askere gidecek gençlerin ellerine,
Kına yakılır
Ve
O kına,
Bir annenin,
Evladını vatana emanet edişidir..
Bir başka deyişle,
Evladının eline yalnızca kına değil;
Duasını,
Hasretini
Ve
Kavuşma umudunu da bırakmasıdır..
Birinci Dünya Savaşı'nın,
Çanakkale'nin
Ve
Nice cephelerin hatıralarında,
Henüz hayatının baharında olan,
Nice gencimizin hikâyesi vardır..
Daha çocuk denecek yaşlarda cepheye giden,
On sekizine bile ulaşamadan,
Şehit düşen yiğitlerimiz..
Onlara yakıştırılan,
O hüzünlü
Ve
Vakur isim:
*Kınalı Kuzular*
Kınalı Kuzular..
Ne büyük bir tezat değil mi?
Bir tarafta annesinin kuzusu,
Diğer tarafta vatanın evladı..
Bir tarafta daha yaşanmamış bir gençlik,
Diğer tarafta uğruna can verilen bir vatan..
Ve
O kına..
Sanki bir annenin ellerinden çıkıp,
Tarihin hafızasına işlenmiş..
Kınanın hikâyesi bununla da bitmiyor ki..
Sonbahar geldiğinde,
Anadolu'nun bazı yörelerinde,
Koçlar koyun sürüsüne katılmadan önce;
Süslenir,
Boyanır
Ve
Kınalanır..
Bu, yalnızca bir hayvanı süsleme geleneği değildir..
Bereketin,
Çoğalmanın,
Neslin devamının
Ve
Tabiatın döngüsünün sembolik bir karşılığıdır..
İnsan, doğanın kendisine sunduğu hayatın devamına da,
Bir güzellik
Ve
Özenle eşlik eder..
Bir başka kına da,
Gelinlerin ellerine yakılır..
Genç bir kadın,
Doğup büyüdüğü evden,
Yeni bir hayata doğru yol alırken,
Ellerindeki kına,
Geçmişle geleceğin arasına,
Kurulan ince bir köprüdür..
Annesinin gözyaşı,
Babasının sessizliği,
Kardeşlerinin hüznü
Ve
Yeni bir yuvanın umudu,
Aynı avuçlarda buluşur..
Kına burada da,
Ayrılığın
Ve
Kavuşmanın rengidir.
Dikkat edelim..
Birinde evlat,
Vatana uğurlanır..
Birinde gelin,
Yeni yuvasına uğurlanır..
Birinde tabiatın bereketi
Ve
Neslin devamı kutlanır..
Birinde ise,
İnsanlar birbirlerine sevgilerini,
Yakınlıklarını
Ve
Misafirperverliklerini gösterirler..
Hepsinin ortak noktasında,
İnsan vardır..
İnsanın sevdikleri,
Değer verdikleri,
Korumak istedikleri
Ve
Geleceğe bırakmak istedikleri..
Belki de kınanın asıl anlamı budur:
İnsan, kıymet verdiği şeyleri,
Yalnızca sözleriyle değil,
Sembollerle de anlatır..
Bugün benim serçe parmağıma yakılan kına da,
Bana bunu düşündürdü..
Beni konuk edenlerin samimiyetini,
Kınayı yakanların içtenliğini
Ve
Bir geleneğin yüzyıllar boyunca,
Nasıl yaşatıldığını hatırlattı..
Küçük bir parmağın üzerinde duran o kırmızı iz,
Bana büyük bir insanlık mirasını anlattı..
Şimdi düşünüyorum da,
Kına yakılan ellerin hepsi,
Aynı şeyi anlatmıyor belki.
Ama hepsinde,
Bir gönül izi var..
Birinde anne duası,
Diğerinde evlat hasreti,
Bir başkasında sevda,
Bereket
Ve
Hayatın devamı..
Ve
Bütün bunların üzerinde,
İnsanın insana verdiği kıymet..
Öyleyse kınanın rengi,
Yalnızca kırmızı değildir..
Bazen vatanın rengidir..
Bazen sevdanın,
Bazen ayrılığın,
Bazen de yeniden kavuşmanın..
Kınalı ellerin kıymetini bilelim..
Çünkü bazı izler deriden silinir;
Fakat bir milletin hafızasından,
Bir annenin yüreğinden
Ve
Bir insanın gönlünden,
Asla silinmez..
Bugün parmağımda bir kına taşıyorum;
Ama gönlümde,
Onu yakanların samimiyetini,
Bu geleneği yaşatanların emeğini
Ve
Geçmişten bugüne,
Ulaşabilen,
Nice güzel hatırayı da,
Beraberinde taşıyorum..
Ne mutlu geleneklerini yaşatırken,
İnsanlığını da yaşatanlara..
Ne mutlu ki;
Sevgiyi,
Vefayı,
Fedakârlığı
Ve
Kadir-kıymet bilmeyi unutmayanlara..
Kına yakılan elleriniz eksilmesin..
O ellerin duaları,
Gönüllerinizin bereketi hiç tükenmesin..
Sevgiyle,
Saygıyla
Ve
İnsan kalabilmenin onuruyla..
☆
His edice Sana vurulduğumu,
Anladım hayatın beni ne kadar yorduğunu,
Sakinleştiğimi,
Durulduğumu,
Ve
Esinlendiğimi,
Denize dökülen,
Bir pınar misali
*
Gün, hoş gele????