Zeki Müren’i kaybedişimizin,
Otuzuncu yılına girdik …
Sanat güneşi …
Türk sanat müziğinde,
Güçlü sesi ve yorumu,
Zarafeti ve sahne kişiliği karşısında,
Zeki Müren’e verilen “ onursal unvandır “
Kısaca,
Türk sanat müziğininin parlayan yıldızı …
+++
Bir zamanlar …
Sanatçı olmak için,
Ses yetmezdi…
Emek,
Edep,
Kültür,
Karakter,
Gerekirdi …
Zeki Müren,
Sahneye çıktığında…
Türkçesiyle,
Terbiyesiyle,
Emeğiyle,
Duruşuyla,
Öne çıkar,
Herkes susar,
Sanat konuşurdu…
Sanatçı ve sanatı alkışlanırdı …
+++
Günümüzde …
Gürültüler,
Yetenek yerine geçiyor,
Skandallar alkışlanıyor …
Ses var,
Görüntü var,
Gösteri var,
Sanat yok …
Peki !
Neden Zeki Müren’ler yetişmiyor ?…
Çünkü !
Kalitenin yerini,
Görünürlük…
Zarafetin yerini,
Kabalık…
Emeğin yerini,
Hırsızlık aldı …
Aynı sözler,
Aynı pozlar,
Aynı kahkahalar,
Aynı yapay mutluluklar …
Bir telefon,
Bir sansasyon,
Bir utanmazlık,
Yetiyor, artıyor bile …
+++
Sonuçta …
Türkiye,
Zeki Müren’i kaybederken,
Sanat anlayışını da kaybetti…
Zeki Müren,
Yıllarca “ fiziki yapısından dolayı özel yaşamıyla” eleştirilmişti …
Aynı Zeki Müren…
Yetim çocukları okuttu…
Kimsesiz yaşlılara yardım etti…
Askerliğini yaptı,
Vergisini ödedi …
Tüm servetini,
Eğitim vakfına,
Mehmetçik vakfına bağışladı …
Ülkesine,
Halkına,
İnsanlığa,
Hiç bir zararı olmadı …
+++
Şimdi soruyorum ?
Zeki Müren mi,
İyi insandı ?…
Günümüzde,
Yaşananların sebebi?
Siyasetçisiyle,
Medyasıyla,
Sanatçısıyla,
İş dünyasıyla…
Ahlaksızlığı…
Adaletsizliği…
Haksızlığı…
Hırsızlığı…
Topluma dayatan zihniyetlerin,
Temsilcileri mi,
İyi insan ?…
Not :
İyi ki !
Zeki Müren’i bire bir tanımışım…
Sohbetlerim olmuş …