Mezarlıklar,
Yaşamın en sessiz okullarıdır…
Sessiz okulların öğretmeni ise;
Topraktır…
Ders zili çalmaz,
Defter- kalem yoktur,
Tahta- tebeşir yoktur,
Kitapta yoktur …
İşte !
Hayatın ağır dersi,
Burada başlar …
+++
Sessiz öğretmen toprak,
Kibirden anlamaz…
Çünkü ölüm !
İnsanın,
Üzerine taktığı bütün süsleri siler …
Ceket çıkar…
Ünvan silinir,
Para silinir,
Şöhret silinir …
Birbirinin önüne,
Geçmeye çalışanlar,
Aynı sırada dizilirler …
+++
Ne garip değil mi ?…
Yaşarken …
Övündüğünle,
Sakladığınla…
Sessiz öğretmen karşısında,
Aynı karanlığa teslim olursun …
Sessiz teslimiyet karşısında,
İnsan kendine sorar :
Peki bunca telaş,
Ne içindi ?…
Ve !
Hayatın acı terazisi burada,
Tartmaya başlar …
Sessiz okul mezarlığın,
Sessiz öğretmeni toprak…
Yaşayanlara fısıldar ?
Bir gün sen de geleceksin,
Sesli dünyadan,
Sessiz dünyaya !…
+++
Evetttt !!!
Sessiz dünya,
Kibirden anlamaz…
İyilikten,
Anlar …
Kötülüğü ise;
Sessiz acı teraziye çıkarır,
Sorgular …