Dünyanın…

Tüm coğrafyalarına,
Tüm ırklarına - renklerine,
Tüm dillerine - dinlerine,
Tüm yönetenlerine - yönetilenlerine …

Bakıyorum ?
Düşünüyorum - kıyaslıyorum …

+++

Her coğrafyada…

Çocuklar,
Aynı içtenlikle gülüyorlar…
Anneler,
Aynı kaygıyla bekliyorlar…
Benzer,
Acıları paylaşıyorlar…

Sonuçta ?
Tüm insanlar,
Aynı acıyla susuyorlar ?
Ölüm …
Değişen ekstra bir şeyin olmadığını görüyorum…

Kimi aynı acıyı paylaşıyor…
Kimi seyirci kalıyor…

Acının…
Dili,
Yoktur…
Dini,
Yoktur…
Coğrafyası yoktur…

+++

Ama ne var ?

Acıyı ve mutluluğu
Birbirinden ayıran,
Ön yargı var …

Öyle ki !
İnsanın,
İnsana yabancılaşmasının binlerce bahanesini uydurup yaşatıyorlar…

Dolayısıyla…

İnsanlıkla övünen insanın,
Çoğu zaman en çok insana yabancılaşması,
Yaşam biçimini oluşturuyor…

Hal böyle olunca da,
İnsanlık ilerliyor,
Ne yazık ki !
Vicdanlar uzaklaşıp geriliyor …

İnsanlığın sınırı,
Haritalarda değil,
Vicdanlarda çizilebilmelidir …

Ama ne yapalım ?
Umut adında,
Canlının bekleyişini besleyen duygu hep var …

Umut olduğu sürece,
İnsanın insana yabancılaşması da,
Sürüp gidecek bu hayatta …