Siyasetçi,
Kendine benzeyen sanatçıyı “ aydın “ ilan eder…

Sanatçı,
Kendine benzeyen siyasetçiyi “ vizyoner “ ilan eder …

İş dünyası,
İkisini de gerektiğinde “ değerli dostum “ ilan eder …

Siyasetçi,
Söylemini…

Sanatçı,
Sanatını…

İş dünyası,
Hesabını ve çıkarını ,
Düşünerek anlatır …

Böylece,
Kimse kimsenin “ gerçek yüzünü “ görmek istemez,
Herkes kendini över …

+++

Bir bakarsınız ?

Dün birbirine “ laf “ sokanlar,
Bugün aynı masada fotoğraf verirler …

Dün “ asla “ dediklerine,
Bugün “ şartlar değişti “ derler …

Aslında …

Değişen şartlar değil,
Çıkarların adresidir …

İşin ironik tarafı ?

Herkes “ ilkelerim var “ der…
Ama nedense,
Çıkarlar ilkeleri hep silkeler …

+++

Sonra,
Toplum şaşırır ! ? …

Yahu bunlar,
Nasıl oldu da hep birbirine benzedi,
Birbirine yöneldi ?…

Oysa !
Cevap çok basit ?

Aynı aynaya bakanların yüzleri farklı olabilir…
Ama gördükleri şeyler çoğu zaman aynıdır …
Yani,
Kendileri …

+++

Sonuçta …

Kimin kime benzediği değil,
Kimin kime,
Yaradığını ve yöneldiğini anladığınızda,
Tablo tamamlanır …