Geçtiğimiz günlerde yakın bir dostumun ziyaretinde siyaset üzerine sohbet ederken söylediği sözler oldukça üzücüydü açıkçası…

“Ya Biraderim bu memlekette yazlığın, kışlığın, üç beş dairen, hanlarda dükkânların, arazilerin, lüks araban varsa; üstelik bunlar babadan, dededen kalmışsa, bu siyasete bulaşmak akıl kârı değil. Siyaset artık kimileri için iş bulma, ihale alma, makam kapma ve servet edinme aracına dönüşmüş. İmkânların varsa neden bu insanlarla uğraşıp kafanı yoracaksın birader? Şu kısacık hayatta basit insanlara zaman ayırmaya değmez. Yine yazın, çizin ama ne gerek var birader, bu saçma sapan insanlarla uğraşmaya? Bence yanlış yapıyor ve kendinizi boş yere yoruyorsunuz.”

Dostumun sözleri sert ve karamsar görünebilir. Ancak toplumun siyasete ve siyasetçiye duyduğu güvenin ne ölçüde aşındığını da ortaya koyuyor.

Ne yazık ki siyaset, toplumun önemli bir kesiminin gözünde ülkeye hizmet etmenin değil, kişisel çıkar sağlamanın yolu olarak görülüyor.

Elbette bütün siyasetçileri aynı kefeye koyamayız. Siyaseti toplumsal sorumluluk olarak gören, hiçbir kişisel beklenti taşımadan mücadele eden çok sayıda değerli insan var. Ancak bu gerçek, siyasetteki liyakatsizliği, çıkar ilişkilerini ve kişisel ikbal mücadelelerini görmezden gelmemizi gerektirmez.

Üstelik mesele yalnızca iktidarla sınırlı değil.

CHP başta olmak üzere Türkiye muhalefetinin de ciddi bir kadro, nitelik ve kurumsallaşma sorunu bulunuyor.

Özellikle il ve ilçe örgütlerinde siyasal birikimden çok kişisel yakınlıkların, liyakatten çok grup dengelerinin, ortak akıldan çok bireysel hırsların öne çıktığı örneklere tanık oluyoruz.

Dün siyasetin temel kavramlarına dahi uzak olan bazı isimlerin bugün örgüt yönetmeye ve siyasal strateji belirlemeye talip olması düşündürücüdür.

Daha vahimi, nitelikli ve deneyimli insanların zaman zaman karar mekanizmalarının dışında bırakılması, siyasetin dar kadro hesaplarına sıkıştırılmasıdır.

Kendi ilçe örgütünde ortak akıl üretemeyen, kendi il yönetiminde liyakati esas alamayan bir siyasal anlayışın ülke yönetimine hazırlanması nasıl mümkün olacaktır?

Bugün bazı örgütlerde ülkenin ekonomik sorunlarından, işsizlikten, yoksulluktan ve adaletten çok kimin hangi koltuğa oturacağı, kimin yönetimde yer alacağı ve kimin tasfiye edileceği konuşuluyor.

Oysa siyaset, kişisel gelecek inşa etme alanı değil, toplumun geleceğine karşı sorumluluk üstlenme makamıdır.

Muhalefet, devletin dönüşümünü eleştirirken kendi kurumsal dönüşümünü de gerçekleştirmek zorundadır. Demokrasi, liyakat ve hesap verebilirlik yalnızca meydanlarda savunulacak ilkeler değil, öncelikle parti örgütlerinde uygulanması gereken değerlerdir.

İktidara karşı olmak, iktidara hazır olmak anlamına gelmez.

Yazının başındaki dostumun sözlerine dönersek…

Bir ülkede birikimli, bağımsız düşünebilen ve toplumsal sorumluluk taşıyan insanlar siyasetten uzaklaşırken, siyasetin kişisel çıkar peşinde koşanların alanına dönüştüğü düşüncesi yaygınlaşıyorsa, burada ciddi bir sorun vardır.

Çünkü siyasetin nitelikli insanları uzaklaştırdığı yerde, boşalan alanı çoğu zaman liyakat değil, çıkar ilişkileri doldurur.

Asıl mesele kimin iktidara geleceği kadar, ülkeyi hangi kadroların, hangi anlayışla yöneteceğidir.

Ve bugün sorulması gereken soru şudur:

Türkiye'de siyaset, ülkeyi yönetebilecek nitelikli insanları mı öne çıkarıyor, yoksa siyaseti kişisel yükseliş aracı olarak görenlere mi alan açıyor?

Bu soruya samimiyetle yanıt verilmeden muhalefetin kurumsal çıkmazını aşması da Türkiye'nin ihtiyaç duyduğu siyasal dönüşümü gerçekleştirmesi de kolay görünmüyor.