Merkezi veya yerel yönetimler fark etmeksizin her türden hırsızlık kabul edilemez. Bu mesele partiler ötesi-üstüdür. Kimse geçici koltukları rant ve hırsızlık için araç yapamaz. Bu her kim olursa olsun mücadele edilmelidir…

Siyaset, ideal anlamda toplumun ortak çıkarlarını korumak, adalet ve refahı sağlamak amacıyla yürütülmesi gereken bir faaliyettir. Ancak pratikte, birçok ülkede siyaset ekonomik çıkarların aracı haline gelmiş ve “rant düzeni” adı verilen bir yapı ortaya çıkmıştır. Rant düzeni, siyasal gücün ekonomik kazanç sağlamak amacıyla kullanıldığı, kamu kaynaklarının belirli kişi veya gruplara çıkar karşılığında dağıtıldığı bir sistemdir. Bu durum, demokratik değerlerin zayıflamasına ve toplumsal adaletin bozulmasına neden olmaktadır.

Devlet, sahip olduğu ekonomik ve idari gücü nedeniyle büyük bir kaynak dağıtım merkezidir. İmar izinleri, kamu ihaleleri, teşvikler, atamalar ve lisanslar gibi araçlar, ekonomik değer yaratma potansiyeline sahiptir. Bu kaynakların adil olmayan biçimde paylaşılması, siyasetin rant üretme aracına dönüşmesine yol açar.Bu süreçte siyasetçiler, seçmen desteğini korumak veya güçlerini pekiştirmek için rant dağıtımını bir “ödül mekanizması” olarak kullanabilirler. Böylece siyaset, kamu hizmeti olmaktan çıkarak çıkar ilişkilerine dayalı bir ağ haline gelir.

Rant düzeninin en belirgin özelliği kayırmacılıktır (nepotizm). Siyasi iktidarlar, yakın çevrelerini, partililerini veya destekçilerini ekonomik fırsatlarla ödüllendirme eğilimindedir.Bir diğer unsur yolsuzluk ve şeffaflık eksikliğidir. Kamu ihalelerinin belirli şirketlere verilmesi, imar planlarının rant amacıyla değiştirilmesi veya medya üzerinden çıkar ilişkilerinin sürdürülmesi bu düzenin tipik göstergeleridir.Zamanla bu yapı kurumsal çürümeye yol açar; bağımsız yargı, denetim organları ve medya işlevsiz hale gelir.

Rant düzeni, kısa vadede belirli gruplara kazanç sağlasa da uzun vadede topluma ağır maliyetler yükler. Ekonomik kaynaklar üretken alanlara değil, siyasal sadakate göre dağıtılır. Bu da ekonomik verimliliği düşürür, gelir adaletsizliğini artırır ve toplumsal güveni zedeler.Ayrıca siyasal yozlaşma, demokrasinin temel ilkeleri olan eşitlik, adalet ve katılımı zayıflatır. Halkın devlete ve kurumlara olan güveni azaldıkça, otoriter eğilimler güçlenir.

Siyaset ve rant düzeni arasındaki ilişki, çağdaş demokrasilerin en ciddi sorunlarından biridir. Rant temelli bir siyaset anlayışı, hem ekonomik kalkınmayı hem de siyasal meşruiyeti tehdit eder. Bu düzenin aşılabilmesi için şeffaflık, hesap verebilirlik, bağımsız denetim mekanizmaları ve etik siyaset kültürü büyük önem taşır. Siyasetin yeniden toplumsal yarar eksenine oturtulması, ancak güçlü bir demokratik bilinç ve aktif vatandaşlıkla mümkündür.