Zeki Müren’i kaybedişimizin,
Otuzuncu yılına girdik …

Sanat güneşi …

Türk sanat müziğinde,
Güçlü sesi ve yorumu,
Zarafeti ve sahne kişiliği karşısında,
Zeki Müren’e verilen “ onursal unvandır “
Kısaca,
Türk sanat müziğininin parlayan yıldızı …

+++

Bir zamanlar …

Sanatçı olmak için,
Ses yetmezdi…
Emek,
Edep,
Kültür,
Karakter,
Gerekirdi …

Zeki Müren,
Sahneye çıktığında…
Türkçesiyle,
Terbiyesiyle,
Emeğiyle,
Duruşuyla,
Öne çıkar,
Herkes susar,
Sanat konuşurdu…

Sanatçı ve sanatı alkışlanırdı …

+++

Günümüzde …

Gürültüler,
Yetenek yerine geçiyor,
Skandallar alkışlanıyor …
Ses var,
Görüntü var,
Gösteri var,
Sanat yok …

Peki !
Neden Zeki Müren’ler yetişmiyor ?…
Çünkü !

Kalitenin yerini,
Görünürlük…
Zarafetin yerini,
Kabalık…
Emeğin yerini,
Hırsızlık aldı …

Aynı sözler,
Aynı pozlar,
Aynı kahkahalar,
Aynı yapay mutluluklar …

Bir telefon,
Bir sansasyon,
Bir utanmazlık,
Yetiyor, artıyor bile …

+++

Sonuçta …

Türkiye,
Zeki Müren’i kaybederken,
Sanat anlayışını da kaybetti…

Zeki Müren,
Yıllarca “ fiziki yapısından dolayı özel yaşamıyla” eleştirilmişti …

Aynı Zeki Müren…
Yetim çocukları okuttu…
Kimsesiz yaşlılara yardım etti…
Askerliğini yaptı,
Vergisini ödedi …

Tüm servetini,
Eğitim vakfına,
Mehmetçik vakfına bağışladı …

Ülkesine,
Halkına,
İnsanlığa,
Hiç bir zararı olmadı …

+++

Şimdi soruyorum ?

Zeki Müren mi,
İyi insandı ?…

Günümüzde,
Yaşananların sebebi?

Siyasetçisiyle,
Medyasıyla,
Sanatçısıyla,
İş dünyasıyla…

Ahlaksızlığı…
Adaletsizliği…
Haksızlığı…
Hırsızlığı…

Topluma dayatan zihniyetlerin,
Temsilcileri mi,
İyi insan ?…

Not  :
İyi ki !
Zeki Müren’i bire bir tanımışım…
Sohbetlerim olmuş …