Mezarlıklar,
Yaşamın en sessiz okullarıdır…

Sessiz okulların öğretmeni ise;
Topraktır…

Ders zili çalmaz,
Defter- kalem yoktur,
Tahta- tebeşir yoktur,
Kitapta yoktur …

İşte !
Hayatın ağır dersi,
Burada başlar …

+++

Sessiz öğretmen toprak,
Kibirden anlamaz…

Çünkü ölüm !

İnsanın,
Üzerine taktığı bütün süsleri siler …

Ceket çıkar…
Ünvan silinir,
Para silinir,
Şöhret silinir …

Birbirinin önüne,
Geçmeye çalışanlar,
Aynı sırada dizilirler …

+++

Ne garip değil mi ?…

Yaşarken …

Övündüğünle,
Sakladığınla…
Sessiz öğretmen karşısında,
Aynı karanlığa teslim olursun …

Sessiz teslimiyet karşısında,
İnsan kendine sorar :
Peki bunca telaş,
Ne içindi ?…

Ve !
Hayatın acı terazisi burada,
Tartmaya başlar …

Sessiz okul mezarlığın,
Sessiz öğretmeni toprak…

Yaşayanlara fısıldar ?

Bir gün sen de geleceksin,
Sesli dünyadan,
Sessiz dünyaya !…

+++

Evetttt !!!

Sessiz dünya,
Kibirden anlamaz…

İyilikten,
Anlar …

Kötülüğü ise;
Sessiz acı teraziye çıkarır,
Sorgular …