Dostlarımın sevinçlerine,
Hep ortak oldum …

Güldüm,
Alkışladım,
Sevindim…

+++

Kendi sevinçlerime gelince ?…

Ne diyeyim ?
Ne bileyim ?
Sanki sevinçlerim bana,
Cimri davrandılar…

Belki,
Hayat bana,
Fazla sevinç ayırmadı…
Belki de ben,
Gelen sevinçleri paylaşacak kadar cömert olamadım !…

Ne tuhaf ?

Herkesin sevincine davetliydim …
Kendim,
Kendi sevincime davetsiz kaldım …

+++

İnsan bazen yalnızlığını,
Ağlarken değil,
Sevinecek bir şey bulamadığında anlıyormuş !…

Veee !…

Geriye dönüp baktığımda ?

En çok şuna üzülüyorum ?

Ben,
Herkesin sevincine yetiştim,
Kendi sevincime hiç sıra gelmedi …

Kendi sevincime,
Kendim tanıklık ettim…

+++

Son akışın,
Ölümle sonlandığı hayatta …

Bazen,
Acı sessiz kalır…
Gözler,
Yalancıktan gülümser…
Yükü sırtlayan,
Kalp ağlar …

Bir de,
Ağlarsa analar ağlar …
Hani derler ya ?
Gerisi yalan ağlar …

+++

Not :

Bugün …

Gazeteciliğine
Ahlakına
Dürüstlüğüne
Dostluğuna

Gıptayla baktığım,
Çok sevdiğim,
Duayen bir meslek büyüğümle sohbet ettim…

Dedi ki  bana  ?

“ arkadaş ben tüm dostlarımın,
Sevinçlerine ortak oldum,
ama “ kendi sevinçlerimi onlarla paylaşamadım “…

Ben de,
Çok etkilendim, duyguya boğuldum…
Aha bu yazıyı o vesileyle yazdım …